Gelijkwaardige beloning

Een actueel onderwerp

Ervaringsdeskundigen zitten als vrijwilligers bij vergaderingen tussen allemaal beroepskrachten. Of ze spreken voor een bos bloemen op een congres waar andere sprekers betaald krijgen. Dat is vreemd. Voor gelijk werk, horen mensen gelijk betaald te worden. 

Ervaringsdeskundigen horen dezelfde beloning voor hun werk te krijgen als andere mensen. Betaald aan hen zelf, of aan een patiëntenorganisatie. Opdrachtgevers moeten gangbare tarieven betalen, en ervaringsdeskundigen moeten dit gewoon vragen.  

Waarom betaling nodig is

Als we ergens voor betalen, hechten we daar meer waarde aan dan wanneer we hetzelfde gratis krijgen. Dat geldt ook voor de inbreng van ervaringsdeskundigen. Gemeenten die gratis advies krijgen van een ervaringsdeskundige, leggen dat makkelijker naast zich neer dan wanneer ze er voor betaald hebben. De Patiëntenfederatie schreef hier een uitgebreid artikel over: “Door te laten betalen voor je inbreng creëer je een gelijk speelveld. Zo word je serieuzer genomen. Want vaak speelt het idee: alles wat gratis is, kan niks waard zijn”. 

Het principe is dat ervaringsdeskundigen voor dezelfde dingen betaald moeten worden als andere mensen. Wanneer een groep ervaringsdeskundigen bijvoorbeeld zelf het initiatief neemt om te lobbyen bij de gemeente, krijgen ze daar niet voor betaald. Wanneer de gemeente hen vraagt om advies op te stellen, zou dat wel moeten. 

Solidariteit onder ervaringsdeskundigen

Als alle ervaringsdeskundigen overtuigd zijn dat hun werk waardevol is, dragen ze dit ook uit.  Het wordt vanzelfsprekend om te betalen voor ervaringsdeskundigheid, als ervaringsdeskundigen het vanzelfsprekend vinden om hier geld voor te vragen. Ook als je als ervarinsgdeskundige zélf geen betaling wilt, kan je de opdrachtgever toch voor je werk laten betalen. Dat is solidair met andere ervaringsdeskundigen en patiëntenorganisaties.

Solidariteit houdt niet in dat je het geld zelf moet accepteren, iedereen die als vrijwilliger werkt moet dat kunnen blijven doen. Het gaat er om dat de bedrijven, instellingen en overheden die gebruik maken van een ervaringsdeskundige, weten dat ze daar hetzelfde aan moeten vergoeden als ze aan een niet-ervaringsdeskundige zouden doen. En dan mag de ervaringsdeskundige of de patiëntenvereniging beslissen wat er met de inkomsten gebeurt. Misschien willen ze het wel aan een goed doel storten…

ZZP om betaald te werken

Steeds meer ervaringsdeskundigen worden ZZP-er. Het is een oplossing voor mensen die door hun beperkingen geen ‘gewone baan’ kunnen vinden. Als zelfstandige kunnen ze hun werk goed afstemmen op hun mogelijkheden. Deze ervaringsdeskundigen werken zeer professioneel en krijgen ook op dat niveau betaald. 

Een veelgevraagd dagvoorzitter kreeg te maken met een ambtenaar die dacht dat mensen met een beperking allemaal gratis werken. De ambtenaar was verbaasd dat de dagvoorzitter zijn honorarium wilde bespreken. 

Ook bij de patiëntenorganisaties zie je dat sommige organisaties die in de begroting al rekening houden met extra inkomsten. 

Zolang er ervaringsdeskundigen zijn die geen vergoeding vragen, wordt het voor anderen lastiger om dat wel te doen. Als je het geld zelf niet wilt, en ook geen afspraken over een andere vergoeding wil maken, kan het geld naar de organisatie waar je voor werkt. Bij de Veerkracht Centrale zijn we heel flexibel en denken met iedereen mee.