lijntekening van hand met pen die schrijft in kladblok met lijntjes

Doen 

Door: André

Doe het maar eens: elke week iets schrijven voor de nieuwsbrief waarbij het onderwerp begint met een D.
Dat is best een belasting. 
Een belasting die ik mezelf heb opgelegd. Maar is dat eigenlijk belangrijk? Is een belasting die je jezelf oplegd  zwaarder dan een belasting die je opgelegd wordt?

Natuurlijk, de ene opdracht of vraag is de andere niet. Maar daar gaat het natuurlijk niet over.
Interessante gedachtengang.

Doe het maar eens: een schifting maken in het vele materiaal wat er inmiddels voor het project is. Dit met de bedoeling om er een boek van te maken. 

Doe het maar eens: een keuze maken uit alle mogelijkheden waarover iets te zeggen valt.

Doe het maar eens, als je week zich gevuld heeft met activiteiten. 

Doe het maar eens, actief blijven als je hoofd 

vol zit.

Doe het maar eens.

Doen, dingen doen daar draait het om. Ook als je ertegen opziet. Ook als afspraken veranderen, afgezegd worden (Ik ben nogal structuur gevoelig als ik volzit)

Gelukkig ben ik niet alleen. 

In “de” zorgwereld is dit een bekend gegeven. En ja de aanhalingstekens staan er niet voor niets. De zorgwereld bestaat volgens mij niet. Daarvoor zijn de verschillen in denkwijze, middelen, mogelijkheden, risico’s, kansen eigenlijk alles veel te groot.

Maar als netwerk omgeving hebben we het er mee te doen.

En ook keuzes maken lukt me als ik er de tijd voor neem.

Als ik de tijd neem gaat het trouwens vaak sneller dan wanneer ik het even snel wil doen.

Interessante gedachtengang. 

Ik kom er nog even op terug.

Volgens mij zijn zelf opgelegde doelen zwaarder dan opgelegde. 

Ik moet het er maar mee doen.

André