lijntekening van hand met pen die schrijft in kladblok met lijntjes

Daden

Door André Jansen

Geen woorden maar daden, het clublied van een bekende voetbalvereniging. Maar ook zonder dat lied is het belangrijk. Als je je woorden niet omzet in daden blijven het vaak lege omhulsels. Uiteraard zijn we daar allemaal mee bekend (lijkt mij). Wie zegt nooit: “We bellen”, “We moeten echt een keer afspreken”, “Dat ben ik echt van plan” zonder dat het er ooit van komt? Is het sociaal gedrag? Wel willen maar niet kunnen? Wel kunnen maar niet willen? Waarom accepteren we van elkaar nietszeggende antwoorden? En houd me ten goede dit geld echt niet alleen voor Ervaringsdeskundigen, Ervaringswerkers, Ervaringsprofessionals, of mensen met ervaringen. Voor die laatste trouwens wel want dat is iedereen.

Het is zo leuk met dit project, je wilt antwoorden maar krijgt steeds meer vragen, dingen om te doen.

Het project doet momenteel beide. Aan de ene kant zijn we op zoek naar woorden. Aan de andere kant zijn we daadkrachtig. 

We zoeken naar woorden voor Ervaringsdeskundige. Je las het net al een beetje. Woorden voor de functies die we willen omschrijven. Maar ook:

Een belangrijk aantal antwoorden is al gerubriceerd, er zijn prachtige diagrammen van gemaakt. Daar heb je er al een aantal van gezien. Dat helpt bij de zoektocht naar woorden maar ook zorgt het ervoor dat organisaties (mensen dus) willen helpen met zoeken. Daden dus.

En nog belangrijker ook jij als lezer van deze nieuwbrieven bent daadkrachtig. Je zet woorden op onze vragen, je denkt mee, daden dus. Dat zorgt er weer voor dat wij de energie blijven krijgen voor onze woorden en daden.

De daad dus bij het woord voegen. Op de vraag of er geen, grote, groep Ervaringsdeskundigen is die wijzer wil worden door ervaringen en niet door opleiding zijn veel reacties binnengekomen. De conclusie die ik daaruit getrokken heb is dat het aan de ervaringsdeskundige zelf moet liggen of deze opgeleid wil worden. Dat verschilde dus tussen “Nee, daar zit ik niet op te wachten” tot “Nu niet, in de toekomst misschien”. Lang niet iedereen zit dus te wachten op “promotie” door kennis. Iets om rekening mee te houden.

Nog een groep (2)

Gesprekken zijn goed. Ideeën uitwisselen is goed. Mensen ontmoeten, wat gelukkig weer kan, is goed. Vergaderen via een beeldscherm is een goed alternatief. Het voorkomt veel gereis. Naast tijdrovend ook duur. Om nog maar niet te spreken van de obstakels die sommigen moeten overwinnen om te kunnen reizen.

Maar als je bij elkaar aan tafel zit ontstaan er ook andere gesprekken, gesprekjes.

In een gesprek ging het over de inzet van zorgmedewerkers bij niet direct werk gerelateerde zaken. Covid en vooral Long-Covid zorgt ervoor dat dit bijna niet meer gebeurd. Zorgmedewerkers zijn echt aan het einde van hun latijn, als ze al niet ziek zijn of uitgevallen of vertrokken… 

Maar Long-Covid is zo nieuw dat ze in de vragenlijsten niet voorkomen als ervaringsdeskundigen. Ik weet natuurlijk niet hoe het jou is vergaan maar ik heb best een tijdje nodig gehad om mijn diagnose te verwerken. Om mijn weg daarin te vinden. Om mijn leven vorm en inhoud te geven. En dan heb je dat gedaan, kom je in een nieuwe levensfase en kun je weer opnieuw beginnen. (Kijk maar naar de leeftijdsopbouw van de enquête) 

Long-Covid is zo nieuw dat daar dus nog geen ervaringsdeskundigen in zijn die zich ook zo noemen. Of is ook hier al een vereniging voor?

Bij de jeugd zijn inmiddels de eerste lijnen uitgelegd. Ik ben benieuwd.

Maar dan ontwikkelen zich natuurlijk wel een paar vragen: 

  1. Hebben we nog meer groepen slecht bereikt?
  2. Hoe lang laten we de vragenlijst nog openstaan?
  3. Wanneer ben je volledig, of eigenlijk beter kun je volledig zijn?

Mooi he, zo’n schuin lijntje aan het eind.

Ik ben duidelijk aan het vissen, ik heb een aantal lijntjes uitgelegd. Bijten mag; graag!

Schroom dus niet, reageer! Misschien wordt je, net als Dymphna wel genoemd in de volgende nieuwsbrief. 

André