Alleen reiskosten? Nee, dank je


Door Trudy Jansen
Voorbeelden van betaling aan ervaringsdeskundigen, en slechtere voorbeelden

Ik werd gevraagd om een lezing te geven over het VNverdrag Handicap. Het zou een interessante avond worden. Helemaal mijn ding. Ietwat beschaamd zei de organisator die me belde dat alleen reiskosten konden worden vergoed.

Mijn uitleg dat dit mijn werk is, en ik ZZPer ben, kreeg steun van de organisator. Ze ging het proberen te regelen. Helaas. “Als we deze lezer betalen, moeten we alle lezers betalen. Daar is geen geld voor”. Gelukkig bleek een ander potje te zijn (!) en lossen we het dit keer op. Voor alle volgende opdrachtgevers:

  1. Ik kost 150 euro, niet veel voor de expertise die ik meeneem en waar júllie om vragen.
  2. Het geld is er wel, alleen niet in jouw potje. Bekijk de begroting van je werkgever eens. Start nu met budget regelen voor volgend jaar. 
  3. Sprekers hoeven niet hetzelfde betaald te krijgen. Bijvoorbeeld lezers die vanuit een functie in loondienst spreken, worden al door hun baas betaald. Als ik vanuit een gesubsidieerd project kom spreken, kan het ook gratis. 

Zo duidelijk om geld vragen vond ik een spannend experiment, want ik vind dat best lastig. Ik heb me dit keer verscholen achter ons project. Toen viel het echt mee, want degene die ik sprak was erg positief. Voor het project is dit ook echt een mooie stap. Klein, maar het gaat met kleine stapjes. Door mijn opstelling zijn er in ieder geval twee mensen die na hebben moeten denken over het betalen voor ervaringsdeskundigheid. Waarschijnlijk meer, want er is intern overleg geweest. Het is positief ontvangen, dus een volgende keer denken ze er hopelijk uit zichzelf aan.

Voorbeelden van andere ervaringsdeskundigen

Kathinka de Boer

“Ik werd door een 2de kamerlid van de vvd uitgenodigd om in Den Haag te komen praten over armoede. Ik vroeg reiskosten (€ 40,00), dat betalen we niet, was het antwoord van de vvd’er!!!
Dus helaas niet geweest”

Japer Wagteveld

“toppunt” was voor mij wel dat ik in een overleg zat waar echt iedereen dikke facturen in rekening bracht en ik “gewoon” gratis “het” cliëntperspectief zat te vertolken…

Michiel Verheul | Out of the Box TV

Volledig herkenbaar! Ik merk dat, als ik voet bij stuk houd, er uiteindelijk toch betaald kan worden. Niet bij iedereen, het aantal lezingen is dan ook verminderd (zeker sinds mijn tarief is verhoogd)… Maar ik vind dus ook dat je er een goed signaal mee afgeeft, de duurste lessen die ik tot nog toe met succes heb afgelegd waren mijn levenslessen.

Lonneke Tomas | Lonneke’s levensdans

Bij mij wil het betaalde klussen ook niet echt opschieten, 1 gehad tot nu toe, waar ze trouwens erg tevreden over waren.
Een hogeschool had last minute een ED nodig. Eerstejaars studenten als start van een blok waarin breder dan ggz werd gekeken. De andere ED (van een ander gebied) kon niet. De cliëntenorganisatie gaf aan niet zo last minute te kunnen werken omdat er geen voorbereidings/overlegtijd/intervisie mogelijk was, maar (na overleg met mij) gaf onze voorlichter aan hen aan dat ik kon doen. Hierbij heb ik direct vermeld dat ik dan op zzp-tarief (50 euro per (les)uur) zou werken, en niet voor de vrijwilligersvergoeding die ze normaal betalen aan de cliëntenorganisatie. Uiteindelijk hebben ze een hoger tarief aan tegoedbonnen aan me uitbetaald.

Karin den Oudsten | website

Ik begin er ook niet meer aan…
Beschrijving foto: guur weer en twee warm aangeklede blije mensen (persoon met beperking en ik) in een zeilboot met de tekst watersportenkaniedereen.nl

Trudy Jansen

Vrijwilligerswerk
kies ik liever zelf uit

 Zeilend bij Sailwise

Heb jij ook een voorbeeld over zo’n betaling regelen? Ik hoor het graag.